انتشار اطلاعات 

تنها بخش کوچکی از همه اطلاعات درباره کشورهای خارجی از هر منبعی چه چاپی و چه الکترونیکی وارد جریان خبری می شود. بخشی از آن ملک خصوصی افراد است بنابراین منتشر نمی شود مگر آنکه به نفع مالک آن باشد. گذشته از این ، حتی اطلاعاتی که منتشر می شود باید برای فضا و زمان ناچیز همچنین برای جلب توجه مصرف کننده نهایی رقابت کند.

از لحاظ بخشی از فضا و زمان که به رویدادهای خارجی اختصاص می یابد ، شبکه های آمریکایی بیش از مطبوعات به آنها توجه کرده اند. به خصوص پس از آنکه شبکه های NBC و CBS در سال 1963 بخشهای خبری خود را به 30 دقیقه افزایش دادند ، این دو شبکه شروع به ایجاد پوشش خارجی خود نمودند. طی دوره ده ساله از 1972 تا 1981 ، خبرهای خارجی (از جمله اخبار ABC) 40 درصد زمان پخش اخبار را به خود اختصاص دادند. از لحاظ مطلق ، این زمان تنها 10 دقیقه از زمان برنامه را تشکیل می دهد (Larson 1984 : 41). اما شبکه های غیر وابسته که باید کاملاً به ارتباطات ماهواره ای خود ، معامله گران پایاپای و تأمین کنندگان مستقل فیلمهای خبری تکیه می کردند حتی زمان کمتری به اخبار خارجی اختصاص دادند.

تازه ، سالهایی که در تحلیل محتوای لارسون در سال 1984 پوشش داده شده است هنگامی که جنگ سرد هنوز در ذهن همگان بود و نیروهای آمریکایی هنوز از ویتنام نجات نیافته بودند ممکن است اوج پوشش اخبار خارجی در رسانه های آمریکایی بوده باشد. بر اساس یک مطالعه بعدی اما با جزئیات کمتر ، زمانی که شبکه ها به اخبار خارجی اختصاص دادند از 45 درصد از زمان برنامه در سال 1970 به تنها 5/13 درصد در 1995 کاهش یافت(Moisy 1996). فضایی که در روزنامه ها به اخبار خارجی اختصاص می یافت به طور مشابهی تقریباً در همان دوره کاهش یافت. در سال 1971 ، این اخبار 2/10 درصد اخبار را تشکیل داد. در سال 1982 این مقدار به 6 درصد رسید NAB) نقل شده در Hoge 1997). هفت سال بعد یک تحلیل محتوای دیگر به این نتیجه دست یافت که تنها 6/2 درصد از فضای غیر تبلیغاتی در ده روزنامه عمده آمریکایی شامل اخبار خارجی بود (Emery 1989). مجله های خبری نیز همین روند نزولی را به نمایش گذاشته اند. بین 1985 و 1995 ، فضایی که به اخبار خارجی اختصاص یافت از 24 به 14 درصد در مجله تایم ، از 22 به 12 درصد در مجله نیوزویک و از 20 به 14 درصد در یو اس نیوز اند ورلد ریپورت کاهش یافت (گزارشهای ویراستاری مجله نقل شده در Hoge 1997).

در این روند نزولی کلی ، افت و خیزهایی مشاهده می شود. این افت و خیزها ، تأثیر جزر و مد رویدادها بر اخبار خارجی را نشان می دهد. بر این اساس ، پوشش اخبار خارجی طی جنگ ویتنام به طور قابل توجهی افزایش یافت و با بحران گروگانگیری در ایران بالا رفت و پس از یک کاهش ، بار دیگر در جریان جنگ خلیج [فارس] افزایش یافت. اخبار تلویزیون حتی بیش از روزنامه ها تابع بحرانها ، منازعه ها و بلایا بوده است (Gans 1975) ، این الگو همچنین در اخبار خارجی نیز آشکار است. بار دیگر از لارسون (1984) می آموزیم که طی دوره ای که وی پوشش داد تقریباً 27 درصد چنین اخباری در اخبار شبکه ها به ناآرامیهای مدنی ، جنگ ، تروریسم ، کودتاها ، ترورها ، بلایا و رویدادهای بد مشابه پرداخت.

اخبار خارجی همچنین از لحاظ جغرافیایی متمایل می شوند. برخی کشورها به طور مداوم ارزش خبری بیشتر از دیگر کشورها داشته اند : از سال 1972 تا 1982 اتحاد جماهیر شوروی بیشترین موضوع گزارشها را تشکیل داد در حالی که حدود دو سوم همه گزارشهای خارجی شبکه ها درباره اروپای غربی و خاور میانه بود. کمترین گزارشها درباره آفریقا بود اما آمریکای لاتین خیلی جلوتر از آفریقا نبود (Larson 1984 : 147). اما یک رویارویی جدی که توجه بین المللی را جلب کند باعث خواهد شد اخبار شبکه ها به سرعت حتی بر کشورهای حاشیه ای تمرکز پیدا کند. این مسئله در سالها 1978 و 1979 هنگامی که آمریکاییها در سفارتخانه خود در تهران به گروگان گرفته شدند روی داد. طی شش ماه اول مناقشه که 444 روز کامل به طول انجامید زمان پخش اخبار ایران در بخشهای شبانه خبری شبکه ها از پوشش اخبار ویتنام فراتر رفت (Adams and Heyl 1981) و زمان کمی برای اخبار کشورهای دیگر در بخش خبری ناچیز سی دقیقه ای باقی گذاشت.

رویدادهایی مانند بازیهای المپیک یا یک کنفرانس بین المللی که سران کشورها در آن شرکت کنند با در نظر گرفتن رسانه ها برنامه ریزی می شوند. سازمانهای رسانه ای با اعزام تعداد پرسنل غیر معمول به کشور میزبان این رویدادها ، به رویدادهای خبری در این کشورها توجه می کنند که در غیر این صورت آنها را نادیده می گرفتند. در نتیجه سفرهای رئیس جمهور یا حتی اطرافیان وی ، توجه رسانه ها را به خود جلب می کند همانطور که سفر هیلاری و چلسی کلینتون به آفریقا توجه رسانه ها را به خود جلب کرد.

یکسانی پنهانی در شیوه ای که رسانه های آمریکایی اخبار را پوشش می دهند این گرایشها را تشدید می کند. این مسئله غیر معمول نیست که بخشهای خبری شبکه ها یک خبر را در یک شب بخصوص در رأس اخبار خود قرار دهند و طی یک دوره طولانی تر ، تکرار کشورهای تحت پوشش از یک ترتیب تقریباً مشابهی پیروی کند. روزنامه های ملی مانند نیویورک تایمز ، واشنگتن پست و وال استریت ژورنال کم و بیش ترتیب چینش اخبار را برای رسانه های محلی تعیین می کنند. سردبیران این رسانه ها از روزنامه های ملی سرنخ می گیرند (Whitney and Becker 1982 : 62). تنها نشریه های تخصصی با خوانندگان کم ، آزاد هستند که مسیر خود را تعیین کنند.

منبع :

Tumber, Howard (2000) Media Power, Professionals and Policies, London and New York : Routledge