مهمترین منابع اخبار خارجی ، نهادهای دولت آمریکا به ویژه کاخ سفید ، وزارت امور خارجه و پنتاگون هستند. هر کدام از اینها دیدگاه خاص خود را در خصوص کشورهایی که احتمال می رود رسانه ها درباره آنها گزارش بدهند و منفعتی در انتشار دیدگاه خود ، دارند. یک بحران بین المللی بر توانایی آنها برای مدیریت جریان اخبار درباره کشورهای خارجی می افزاید. توجه بر آنها متمرکز می شود. همه می خواهند بدانند دولت چگونه واکنش نشان می دهد. در همین حال ، این مسئولان به اطلاعات زیادی از کانالهای دیپلماتیک ، فعالیتهای اطلاعاتی ، مراقبت ماهواره ای و غیره دسترسی دارند که در دسترس دیگران نیست. آنها می توانند از ارائه اطلاعات خودداری کنند همانگونه که گاهی درباره مسائلی از قبیل نقض حقوق بشر این کار را کرده اند. در این مواقع از نظر آنها انتشار این اطلاعات ممکن است به طور عکس بر حمایت عمومی از سیاستهای دولت تأثیر بگذارد. دیگر اطلاعات محرمانه – مانند اطلاعات درباره فعالیت تروریستی – گاهی اوقات به طور گزینشی برای گروه کوچکی از افراد آشکار می شود. این افراد با آنکه اظهاراتشان اغلب دیدگاههای حاکم بر بخشی از دولت را منعکس می کند می توانند به عنوان کارشناس در برنامه های تلویزیونی ظاهر شوند.
خطرات تنها از جنگجویان و تروریستهای خارجی نشأت نمی گیرد بلکه دولتها نیز این مسئله را مفید یافته اند که برخی خطرها را چه واقعی و چه فرضی برای پیشبرد برنامه های خود بزرگ جلوه دهند. جان اف کِنِدی در جریان مبارزات انتخاباتی خود برای ریاست جمهوری در سال 1960 ادعا کرد که شکافی موشکی وجود دارد که وجود نداشت و لیندون بی جانسون یک حادثه بسیار جزئی در خلیج تونکین را به حمله ای جسورانه بر ضد نیروهای آمریکایی تبدیل کرد. "بحرانی" که هر یک از اینها برای مقاصد سیاسی خود ایجاد کردند منجر به سوء فهم های عمومی جدی درباره تواناییها و نیت کشورهایی شد که آمریکاییها حقیقتاً با آنها اختلافات اساسی داشتند. نمونه های دیگر و اخیر این مسئله تصویرسازی رسانه ها از کلمبیا ، پاناما ، مکزیک و/ یا کوبا به عنوان تأمین کننده اصلی مواد مخدر غیر قانونی برای شهرهای آمریکا است. آنها توجه مردم را از شکست آشکاری که هیچ سیاستمداری نمی خواهد مسئولیت آنرا به عهده بگیرد منحرف می کنند.
دولتهای خارجی نیز در استفاده از تکنیکهای روابط عمومی خیلی از ایالات متحده عقب تر نیستند. از همان اقداماتی که آمریکا در آنها پیشتاز است برای تغییر دیدگاه این کشور درباره کشورهای خارجی استفاده می شود. به گفته منهایم شمار شرکتهای آمریکایی که نماینده مشتریان خارجی هستند تا سال 1986 به 824 رسید و در حال افزایش بود. اکثر این شرکتها برای کسب منافع تجاری و/ یا گسترش گردشگری تلاش می کردند اما برخی نیز خدمات سیاسی ارائه می دادند، به آموزش مدیریت اخبار به پرسنل سفارتخانه های خارجی کمک می کردند و درباره "فعالیتها و ارزش خبری سازمانهای خبری آمریکا توصیه ارائه می کردند. بیشترین استفاده کنندگان از این خدمات سیاسی به ترتیب عبارت بودند از : ژاپن ، اسرائیل ، کانادا ، عربستان سعودی ، اندونزی ، چین ، کره جنوبی ، فرانسه ، استرالیا ، آنگولا ، آفریقای جنوبی و تایوان" (Manheim 1994 : 9, 21, 130).
سازمانهای دولتی و نمایندگان آنها در رقابت برای جلب توجه رسانه ها تنها نیستند. سازمانهای حقوق بشر از قبیل عفو بین الملل و دیده بان آمریکا نیز تلاش کرده اند گزارش کردن درباره سایر کشورها را تحت تأثیر قرار دهند. هر چند این سازمانها در بازی روابط عمومی تازه وارد هستند اما ورودی آنها به جریان خبری به ندرت با ورودی منابع رسمی مطابقت می کند. بهترین فرصت آنها برای جلب توجه عمومی زمانی است که تبلیغات درباره تجاوزات یا فجایع با سیاست دولت آمریکا مطابقت می کند یا زمانی که این سیاست با چالش جدی در کنگره آمریکا روبروست.
رسانه ها به منظور تکمیل یا ارتقای گزارشهای خبری خود درباره تحولات دیگر کشورها به افرادی که با مراکز سازمان یافته مرتبط نیستند روی می آورند. آنها به دانشمندان برای دانش کارشناسی آنها ، به مسافران برای توصیفهای شخصی از رویدادهایی که ممکن است شاهد آنها بوده باشند ، به آوارگان و قربانیان برای توصیفهای آنان از رنجهایی که متحمل شده اند مراجعه می کنند. چنین افرادی معمولاً خبرسازانی مستقل نیستند و فقط هنگامی که خبرنگاران آنها را جستجو می کنند مطرح می شوند. تنها حضور این خبرنگاران می تواند خبرساز باشد. نشانه گرفتن دوربین به سمت تظاهرکنندگان ، رفتاری را تشویق می کند که یک رویداد ناچیز را به رویدادی رسانه ای باارزش با تبعات سیاسی جدی تبدیل می کند. اهمیت دانشجویانی که سفارت آمریکا را در ایران محاصره کرده بودند بدون حضور تلویزیون چه می توانست باشد؟ ما هرگز نخواهیم دانست.
خلاصه : اکثر اخبار خارجی که در دسترس آمریکاییها قرار دارد عمدتاً یک محصول داخلی است که رسانه های جریان اصلی آنها را با محتوایی کم و بیش در راستای نیازهای سیاسی دولتشان تنظیم کرده اند. دیدگاههای مخالف یا دگراندیش منعکس نمی شود. این دیدگاهها تنها هنگامی که با منافع یک گروه عمده دیگر مطابقت می کند و این گروه بتواند حرف خود را بزند مطرح می شوند. رسانه با گزینش اطلاعات درباره کشورهای خارجی که وارد جریان خبری می شوند نقش دروازه بانی مهمی را در فرآیندی ایفا می کنند که سیاستها در آن پذیرفته و اصلاح می شوند ، تغییر می یابند و گاهی کنار گذاشته می شوند.

منبع :

Tumber, Howard (2000) Media Power, Professionals and Policies, London and New York : Routledge.