جهان پر از اطلاعات جذاب است. هیچ کس از آنچه روی داده است اطلاع نخواهد یافت مگر آنکه کسی باشد که با زبانی که مردم می فهمند درباره آن اطلاع دهد. با ظهور رادیو و به ویژه تلویزیون ، رسانه های آنگلوامریکن بر جمع آوری اطلاعات درباره رویدادها مسلط شدند ( Tunstall 1977 ). این تسلط به تنهایی یا حتی اساساً بر فناوری بنا نشده است. تهیه کنندگی ، ذخیره ای از استعداد و زبانی که در بخشهای زیادی از جهان فهمیده می شود دست کم به یک اندازه مهم بودند. سرمایه گذاریهای مورد نیاز فناوری در حال تغییر ، تشویق به تشکیل مجموعه های رسانه ای کرده است که با پیوند و منابع بسیارشان بر اکثر اطلاعاتی که به شبکه های بین المللی راه می یابند تسلط دارند.

خبرنگاران خارجی پرجاذبه که هر انقلاب و مصیبتی را دنبال و جهان پیش از ظهور تلویزیون را با گزارشهایی از کارهای با جرأت خود شگفت زده می کردند با تیمهایی که با مدیریت واحد اداره می شوند جایگزین می شوند. امروزه تنها چند روزنامه آمریکایی عمده خبرنگاران خود را در خارج نگه داشته اند . بقیه به عمده فروشان مانند آسوشییتدپرس (AP) به عنوان عمده ترین مجرای اخبار خارجی وابسته هستند. در حقیقت ، اکثر روزنامه ها امروزه نسخه های چاپی خود را مستقیماً از ماهواره در کامپیوترهای اتاق خبر خود دریافت می کنند که چنانچه نسخه های چاپی از منابع دیگر نیاز به تایپ مجدد داشته باشد به ضرر آنها تمام می شود Giffard 1989 : 272f)). در همین حال ، روزنامه نگاران تمایل به استفاده از کتابخانه های خبری الکترونیک دارند که بیشتر برای آماده سازی و یافتن منابع برای اخبار محلی تا گزارشهای خارجی در دسترس آنها قرار دارد (Garrison 1995).

در تلویزیون نیز که توزیع نوار خبری عمدتاً در دستان بنگاههایی مانند World Wide Television News (WTN) است خبرنگار خارجی نیز در حال تبدیل شدن به یک "گونه در حال انقراض" است. بار مالی نگه داشتن خبرنگار تنها یکی از عوامل این انقراض است. گریک آتلی کمیابی فزاینده آنها در بخشهای خبری شبکه ها را که اغلب مردم آنها را در این بخشهای خبری می بینند به تولیدکنندگان و مدیران شبکه ها نسبت می دهد. ایشان "معتقدند علاقه مخاطبان به رویداد های روزانه فراتر از مرزهای کشورشان در حال کاهش است ، در نتیجه چنین اخباری کم عرضه می شود که این مسئله ، ماهیت هزینه بالا / باز خورد کم (یا مشاهده کم) پوشش بین المللی را تشدید می کند( Utley 1997 : 2 ) .

از این گذشته ، منابع جمع آوری اخبار به طور یکسان در جهان توزیع نشده اند. بخشهای خبری حتی بزرگترین سازمانهای خبری ، تنها در چند پایتخت دفتر خبری دارند. این دفاتر خبری اماکنی هستند که اکثر اطلاعات "دارای ارزش خبری" از آنها نشأت می گیرد. تواناییهای انتقال بسیار کارآمد اخبار به همراه تحرکی که با استفاده از سفرهای هوایی تامین می شود زیر نظر گرفتن تحولات در چند کشور را بدون شبکه گسترده ای از خبرنگاران ممکن می سازد. امکانات لازم برای پوشش در صحنه هر جا که لازم باشد به سرعت مستقر می شود. چنین عملیاتی همچنان پرهزینه هستند. بدین سبب ، شبکه های آمریکایی عمده تعداد تیمهای خبری خود را کاهش داده اند. خبرنگاران با تجربه دارای آگاهی منطقه ای و مهارتهای زبانی مناسب در رأس این تیمهای خبری قرار دارند. به جای اینها ، این شبکه ها ترجیح می دهند گویندگان مشهور خود را برای ارسال گزارشهای زنده از جاهایی که فرض می شود صحنه رویداد هستند به سر تا سر جهان اعزام کنند.

گزارشگران به "آتش نشانانی" تبدیل می شوند که از یک آتش سوزی بین المللی به آتش سوزی بعدی پرواز می کنند. به گفته یک گزارشگر ، یک دوره خبری آرام زمانی بود که وی سه گزارش خبری را در سه کشور در دو قاره ظرف پنج روز پوشش داد (Utley 1997 : 4f). مهمتر از آن اینکه سفرهای هوایی که این گونه گزارش کردن را ممکن می سازد و ارتباط ماهواره ای که آنرا تسهیل می کند زمان کمی را برای گزارشگران باقی می گذارد تا در یک کشور به خصوص متخصص شوند. در نتیجه آنها به شدت به منابع محلی برای کسب حقایق و تا جایی که دسترسی دارند به اطلاعات پایگاههای اطلاعاتی برای پرکردن پس زمینه و متن "حقایقی" که گزارش می کنند وابسته هستند. هرچه تماسها و آشنایی آنها با کشوری که از آن گزارش می کنند کمتر باشد این وابستگی بیشتر خواهد بود.

برخی مناطق را اغلب گزارشگران پاره وقت و تصویر بردارانی پوشش می دهند که مراکز ، هنگام تحولات پیش بینی نشده در جاهای دور دست ، آنها را فرا می خوانند. اکثر این افراد بومی کشورهایی هستند که از آنها گزارش می کنند. اما سردبیران دفتر مرکزی ، ورودی آنها را تا حدودی خنثی می کنند و آنها را در چارچوبی که مناسب جلب توجه مخاطبان آمریکایی است قرار می دهند.

این مشکل در گزارش کردن از جوامعی که سانسور اعمال می کنند شکل دیگری به خود می گیرد. به گفته لارسون (1984 : 55 , 59) اخبار مربوط به اتحاد جماهیر شوروی اغلب از منابع خارجی نشأت می گرفت. این کشور در بخشهای خبری سه شبکه عمده آمریکا بین سالهای 1972 و1981 موضوع یک خبر از هر شش خبر بین المللی بود اما تنها 8/3 درصد از این گزارشها از اتحاد جماهیر شوروی نشأت گرفته بود. و این مسئله علی رغم این واقعیت بود که هر سه این شبکه ها دفتر خبری دائمی در این کشور داشتند. کشوری که به روی گزارشگران آمریکایی بسته تر بود عراق بود. این گزارشگران موضوعات کمی برای گزارش کردن داشتند بجز آنچه مسئولان می خواستند آنها بدانند. در ماههای پیش از حمله نیروهای آمریکایی برای اخراج نیروهای عراقی از کویت ، 55 درصد اخبار از آمریکا و تنها 8 درصد از بغداد نشأت می گرفت. سازمانهای رسانه ای نمایندگان کمی در بغداد داشتند (Cook 1994 : 112). به علت موانع مشابه در پوشش اخبار کره شمالی ، حداقل تا مرگ کیم ایل سونگ و آغاز مذاکرات درباره محموله های غذا ، قحطی شدید در اواخر دهه نود عمدتاً گزارش نمی شد. هیچ تصویر ، فیلم یا نوار ویدیویی از مردم گرسنه کره شمالی به آرشیوهای بزرگی که خبرگزاریهای عمده مانند WTN طی چندین سال ایجاد کرده بودند راه نیافته بود. چنین آرشیوهایی که اکنون برای دستیابی سریع ، کامپیوتری شده اند نیاز شبکه ها به تصاویر مستند را هنگامی که بحرانها در جوامع بازتر روی می دهند برآورده می سازد.